De werkweek van chauffeuse Rozalina

Mijn naam is Rozalina Petrova. Ik ben een 46 jarige vrouw met een Bulgaarse afkomst. Sinds juni 2014 ben ik officieel Nederlander door middel van naturalisatie. Ik heb een zoon, schoondochter en een kleinkind, een meisje van 9 maanden oud.

Binnen de transportbranche werk ik sinds 2016. Daarvoor heb ik 6 jaar bij Nedstaal BV gewerkt als technoloog. Destijds had ik een vriend die internationaal vrachtwagenchauffeur was. Ik ben toen twee weken met hem mee op pad geweest. Vanaf dat moment wist ik al: Ik word ook vrachtwagenchauffeur.

Dit was het moment waarop ik eindelijk wist wat ik precies wilde doen qua werk. Gelukkig had ik toen een kantoorbaan waar ik financiële mogelijkheden kreeg om cursussen te bekostigen.

Overdag werkte ik bij Nedstaal en na het werk volgde ik mijn rijlessen. Vanaf het begin wist ik al waar ik me graag in wilde verdiepen: speciaal en zwaar transport. Dit is waar mijn hart ligt! Uiteraard ik moest wel ervaring opdoen. Mijn loopbaan begon met het vervoer van stikstof met rijbewijs C, en inmiddels ben ik waar ik graag wilde zijn.  

Tegenwoordig ben ik in dienst bij 24/7 Chauffeursdiensten Roosendaal. Mijn directe aanspreekpersoon is Dennis. Vanaf het begin heeft hij volledig begrip getoond voor mijn dromen die ik binnen de transportbranche heb. Kort na ons kennismakingsgesprek belde hij me op met de vraag of ik naar Italië wilde rijden voor een lopend project van Mammoet Road Cargo. Alles begon vanaf dat moment. Hier onder deel ik graag met jullie hoe mijn werkweek er uitziet. 

Zaterdag 23 mei

Op zaterdag 23 mei kreeg ik een bericht van de operationeel manager van Mammoet met de vraag of ik die maandag daarna in de gelegenheid was om te rijden. Voor mij was dat echt een feestje. Yes! Weer een ander project. Wat prachtig mooi! Elk project is weer anders, en dat maakt het werk zo leuk.

Maandag 25 mei

Om 08.00 uur meldde ik me in Oudenbosch bij de planning, en bespraken we welke trekker en oplegger ik mocht aankoppelen. Ik haalde de wagen op en bracht mijn persoonlijke spulletjes naar binnen. Voor dit project kreeg ik een 4-assige semidieplader mee. Meestal rijd ik met 3-assige semi, maar dit keer werd het een 4-assige. Ik dacht wat leuk! Een tijd geleden, toen ik nog ergens anders werkte, heb ik al eens met zo een 4-assige gereden. Ik had hier dus nog niet veel ervaring mee, maar ik houd van afwisseling.

Na het aankoppelen deed ik een trekproef. Vervolgens was het tijd om controles uit te voeren: verlichting, banden, welke werkgereedschappen heeft deze wagen ter beschikking, welke vergunningen heeft deze wagen, tot wanneer is de trekker/oplegger gekeurd, brandstof, etc. Na het uitvoeren van de controles heb ik de planning bekeken. Wat voor lading zal ik mee krijgen? En wat is hier de afmeting van? In dit geval was het 4.35 m breed en 4.20 hoog. Heb ik de juiste vergunning/ontheffing? Waar is het laad- en losadres?

Alles is klaar, nu mag ik rijden! De lading stond ingeplant op dinsdag om 7.30 uur. Op Google maps zag ik dat er bij de klant weinig of geen plaats was om te overnachten. Daarom besloot ik naar huis te rijden. Ik woon in Terhole. Het voordeel hiervan was dat ik alvast een stuk kon rijden, en kon voelen hoe de wagen reageert op bochten en achteruit rijden. Elke oplegger rijdt toch net wat anders.

Dinsdag 26 mei

Om 5.30 uur vertrok ik vanaf huis, om vervolgens om 6.50 uur op het laadadres in Heist op den Berg in België aan te komen. Volgens de planning moest ik daar om 7.30 uur zijn. Persoonlijk vind ik het leuker voor de klant als ik iets eerder ben. Ik was mooi op tijd dus ik nam nog een kopje koffie.

Rond 10 uur begon ik met laden. Ik moest een klein uurtje wachten op een andere heftruck. Omdat de lading een breedte van 4.35m had, moest de lading vanuit beide zijkanten omhoog getild worden met de heftruck. Ik moest achteruit rijden, en ervoor zorgen dat de lading zo goed mogelijk in het midden uit zou komen, zodat er zo min mogelijk correcties nodig waren.

Achter mij stonden nog 3 collega’s te wachten. Met stapvoets rijden heb ik me verplaatst om daar verder mijn lading vast te zetten. Daarna kon ik de CMR ophalen, tekenen en de tijden van aankomst en eind lading opgegeven. Alles stond klaar; brede borden, zwaailichten, nog één laatste check of alles goed dicht zit en toen was ik klaar om me naar de aangewezen wachtplaats te verplaatsen. Om 22.00 uur zou de begeleider komen. Ik was mooi op tijd klaar, en kon nog pauze houden voordat de begeleider zou arriveren. Om 22.00 uur was het tijd om richting de grens met Frankrijk te vertrekken.

Woensdag 27 mei

Om 01.40 uur kwam ik aan bij de parkingplaats bij de grens. Gelukkig waren er nog een paar plaatsen vrij, waar wij met onze ladingen konden wachten tot de komst van de Franse begeleider. De begeleiders zouden om 11.00 uur komen. Ik heb daarom tot 09.00 uur gerust. Toen was het tijd voor een lekker kopje koffie! De begeleiders waren er al om 10.00 uur.

Ik probeerde wat met hen te communiceren, maar ze spraken nauwelijks Engels. Van de begeleiders ontvingen we de vergunning voor Frankrijk. Deze was volledig in het Frans. Omdat dit voor ons onbegrijpelijke taal was, hebben we alleen de routewegen bekeken. Hieruit bleek dat we alleen binnendoor mochten rijden: geen snelwegen dus. Erg uitdagend, omdat je van te voren niet weet wat je te wachten staat. Erg leuk, daar leef ik voor!

Om 11.00 was het tijd om te vertrekken. Na de wettelijke pauze van 45 minuten moesten wij van 18.15 tot 18.45 uur stoppen in verband met de spitstijd. Daarna reden we nog een klein stukje, om vervolgens om 19.40 uur op een parking te stoppen. We maakten een wandeling, aten een hapje en dronken wat drankjes. Gelukkig was het prachtig mooi weer.

Donderdag 28 mei

Om 06.00 uur was ik  klaar wakker. Ik dronk een kop koffie, friste me op, dronk nog een kop koffie met collega’s en bespraken de route, maar kletste ook over koetjes en kalfjes. Om 07.00 uur vertrokken we weer. Wie reden langs allerlei kleine dropjes. De eerste begeleider maakte voor ons de weggen vrij. Iedereen moest aan de zijkant stoppen, zodat wij met onze ladingen langs konden rijden. Heerlijk!

Om 11.40 uur was het weer spitstijd tot 13 uur. Voor ons dus tijd om even te ontspannen: douchen, hapje eten en een dutje doen. Het was nog een paar uurtjes rijden tot de eindbestemming. Die dag reden we door Grenoble. Wat een ramp daar: mensen letten niet op de zwaailampen, geen begrip voor de breedte voor onze lading, geen voorrang verlenen bij de rotondes. Nee, het was geen fijne ervaring. En toen kwamen we ook nog eens langs 2 lantaarnpalen. Omdat onze vracht zo groot was, werd het ook nog spannend om deze te passeren. Mijn hart ging tekeer, want ik kon door de hoge vracht niet goed zien wat er achter me gebeurde. Het enige wat ik kon doen was rijden op mijn gevoel en rustig blijven. Toen we er voorbij waren bekeek ik voor de zekerheid mijn lading. Er was geen schade! Wat een heerlijk moment voor elke chauffeur in deze branche! Zo krijg je echt voldoening van je werk als chauffeur.

Om 15.20 uur arriveerde we op het losadres. Binnen, op het terrein van de klant, mochten we de opleggers afkoppelen en de volgende dag terugkomen om te lossen. Onze dienst was om 16.15 uur klaar. Deze avond hebben we met de collega’s de BBQ aangestoken. Het was een rustmoment en erg gezellig!

Vrijdag 29 mei

Nadat we opgefrist zijn en koffie hebben gedronken, meldden we ons om 07.00 uur bij de portier. We koppelden de opleggers weer aan, ruimde de markeringsborden op en wachtte op de oproeping. Bij mij kwam een man, ik denk de leidinggevende, voor het lossen. Ik werd gewaarschuwd dat het erg krap was op de losplaats, en moest gelijk weer denken aan het  plaatsje Grenoble. Weer uitdagend dacht ik, maar het viel me mee. Er was net genoeg ruimte voor mijn lading. Ik zag via de spiegels dat ik aan beide kanten nog ongeveer 10 centimeter had.  

De kisten werden gelost. In de tussentijd ruimde ik mijn gereedschap op. Ik liet de CMR tekenen en stuurde een foto van de CMR naar de planning van Mammoet. Om 09.40 uur was ik helemaal klaar!

Ik heb het project succesvol en zonder schade op de lading volbracht. Ik was daarom erg blij  en tevreden. Toen ik terugreed naar de parkingplaats moest ik even 20 minuten wachten, en had ik tijd om even bij te komen van het project. Ik belde de planning om te praten over het vervolgproject, en we spraken over hoe het ging.   

Ik werk erg naar mijn zin bij  Mammoet. Het is zeer uitdagend werk. Je moet wel nauwkeurig en stressbestendig zijn, maar het is ook erg relaxed tijdens de projecten. Ik vind het helemaal top!

Dank je wel Dennis dat je me in contact gebracht heb met Mammoet Road Cargo.

 

 

 

Open sollicitatie

Staat de baan waar je naar op zoek bent er niet tussen? Laat je gegevens achter en we nemen zo snel mogelijk contact met je op.


0

Chauffeurs
gezocht

0

Ingevulde
vacatures

0

Vestigingen

0

Leuke
collega's

Vacatures
Neem contact op

Om bepaalde functionaliteiten  zoals het onderzoeken van uw gedrag op onze website aan te bieden gebruiken wij analytische en tracking cookies op onze website. Omdat we uw privacy belangrijk vinden, vragen we u de tracking cookies te accepteren. Wilt u eerst meer informatie over onze Cookie-policy, klik dan op ‘Meer informatie’.


Meer informatie